Inaugurele publicatie bij de aanvaarding van het ambt van Lector competentieontwikkeling en beoordeling aan Stoas Hogeschool op 21 mei 2003.
Competentiegericht opleiden is "hot". De lerarenopleidingen werken net als andere beroepsopleidingen binnen het HBO en MBO aan intensievere relaties met de arbeidssector waarvoor zij studenten opleiden. Wil deze wending naar competenties zin hebben dan moeten tenminste twee vragen beantwoord worden. De eerste vraag is de meest fundamentele. Waarom is competentiegericht opleiden belangrijk? Wat is de meerwaarde ervan, wat voegt het toe aan de kwaliteit van het beroepsonderwijs?
De tweede vraag is: hoe krijgt competentiegericht onderwijs vorm? Wat zijn de ingrediënten voor effectief competentiegericht opleiden? Het antwoord op de waarom vraag heeft vooral te maken met het besef dat onderwijs moet bijdragen aan het democratiseren van kennis, met het bieden van gelijke kansen en met de erkenning dat er meerdere wegen naar competent vakmanschap kunnen leiden. Institutionele scheidingen, toevallige historisch gegroeide structuren, hebben ertoe geleid dat te veel leerlingen tussen wal en schip van arbeidsmarkt en onderwijs zijn beland.
Het antwoord op de tweede vraag vloeit voort uit een aantal historische waarheden over leren en opleiden. Deze waarheden gaan over de relatie tussen kennis en context, over denken en doen, over leren als kennisoverdracht en leren als kennisontwikkeling, over het verschil in effectiviteit van betekenisvol en betekenisloos leren. We weten veel over effectief leren. We gebruiken deze kennis echter nog te weinig. Niet in de laatste plaats doordat structuren en systemen het effectief gebruik van deze kennis belemmeren.
